Obudziłam się w długiej,jasnej sali na łóżku z metalowymi poręczami.Po kilkusekundowym opóźnieniu zdałam sobie sprawę że leże w szpitalu.Chciałam wstać,i już zaczęłam podnosić głowę gdy poczułam nagle ból przeszywający plecy i ramiona.Zdziwiona,zszokowana,przerażona i cierpiąca krzyknęłam głośno i donośnie.Przesz szerokie drzwi wpadł lekarz a za nim Harry. Jednak mnie to nie uspokoiło.
-Co się stało panno Victorio?!-Zapytał zdenerwowanym tonem lekarz.
-Plecy...Ramiona...Boli..pomocy..-zaczęłam jąkać się,gdy wnet ból znowu się ponowił i zaczęłam jeszcze głośniej krzyczeć aż z oczu zaczęły kapać mi łzy..Doktor wyjął z szuflady szafki która stała obok łóżka jakąś tabletkę i kazał mi ją połknąć tłumacząc że to środek przeciwbólowy.Nie zastanawiając się długo połknęłam tabletkę,a po paru sekundach ból zaczął powoli ustępować..Lekarz stanął za mną i zaczął oglądać środek mojego bólu...Wziął maść i nakremował nią moje plecy i ramiona,a gdy to zrobił podszedł do drzwi i oznajmił
-Nie może się pani ruszać przez parę dni i najlepiej gdyby ktoś przy pani był z rodziny, gdyż w każdej chwili może być potrzebna pani osoba do pomocy z ubraniem albo czymś podobnym.Ma Pani szczęście że pan Harry nie spanikował i zawiózł panią tutaj,gdyż upadek ten mógł spowodować bardziej poważne obrażenia.-Odwrócił się i chciał wyjść,jednak moje pytanie nakazało mu się zatrzymać:
-Ale dlaczego..upadłam..I co z moim maleństwem?Czemu znowu zemdlałam?-poczułam jak robię się nerwowa
-Spokojnie Panno Victorio.Nerwy nic tu nie dadzą,tylko pogorszą.Z pani maleństwem wszystko dobrze,a dokładnie z dziewczynką- Na te słowa uśmiechnął się a ja czułam na sobie wzrok Harrego, ale słuchałam dalej lekarza-A to dlaczego pani zemdlała jest zrozumiałe.Cierpi pani na chorobę serca,która nie jest poważna ale trzeba na siebie bardzo uważać przy tym. Każde zdenerwowania,czy podwyższone ciśnienie grozi zemdleniem a potem nawet... poważnymi problemami zdrowotnymi.A teraz przepraszam ale muszę wrócić do pracy papierkowej.-Uśmiechnął się smutno i wyszedł,a ja spojrzałam wreszcie na Harrego który patrzył na mnie z czułością.
-Cieszysz się że mamy dziewczynkę?-Zapytał i podszedł do mojego łóżka.
-Bardzo!Już ją kocham.-Oznajmiłam i uśmiechnęłam się do Hazzy,a on do mnie podszedł i czule pocałował...
*4 TYGODNIE PÓŹNIEJ*
Dokładnie 6 dni temu wróciłam ze szpitala,a pomimo tego,dalej nie czułam się najlepiej.Nie mogłam dźwigać i nosić ciężkich przedmiotów,a musiałam za to ograniczyć kawę co przyszło mi z trudem. Przed powrotem do domu zrobiłam badanie USG i okazało się że moje maleństwo rośnie w niesamowitym tempie i dodatkowo na 90% ma być zdrowe. Na samą myśl o tym moje serce się radowało.Harry kupił mi sukienkę i tunikę żebym mogła się w tym czuć swobodnie ze swoim brzuchem, a naszej małej nienarodzonej jeszcze dziewczynce małe czerwone i różowe body.Usłyszałam wibrację telefonu i bez strachu wzięłam go do ręki.Spojrzałam na numer i podpis..Była to Martina.Moja jedna z bliskich kuzynek,z którą miałam kontakt aż do czasu mojego wyjazdu do NY.Odebrałam.
-Tak słucham?-odezwałam się wesołym głosem.
-Vick?-Nie czekając na moją odpowiedź zaczęła mówić dalej, a jej słowa sprawiły że dobry humor odszedł ode mnie.-Musimy porozmawiać! Twoi rodzice jechali do nas i wpadli w poślizg!
-Nic im nie jest?-Zapytałam spokojnie,gdyż nie podejrzewałam tragicznych wieści.
-Przykro mi..Ale oboje umarli..-Powiedziała a ja zamilkłam na dłuższą chwilę i już chciałam się odezwać kiedy wyprzedziła mnie Martina.-Victoria! To nie wszystko..Jest jeszcze coś..
-Co takiego?
-Z nimi autem jechała..Kate..-
-Co?! To nie może być prawda! Kate jest jeszcze taka mała!-Zaczęłam krzyczeć a po policzkach poleciały mi łzy.Kate była moją młodszą siostrą która zawsze trzymała zawsze moją stronę i...była po prostu najukochańsza i to z nią trudno było mi się rozstać..
-Victoria! Kate żyje! Pogotowie dało radę ją uratować dzięki zapiętym pasom i fotelikowi! Ale jest jeden problem..Mała ma dopiero 3 latka i nie ma osoby która by się nią zajęła..Ja nie mogę bo mam pracę na pełen etat i nie mam pieniędzy na opiekunkę..-Zaczęła coś opowiadać jednak jej przerwałam.
-Martina!Ja nie wiem czy dam radę..Ja..jestem w 3 miesiącu ciąży a mój narzeczony jest piosenkarzem i na 100% go znasz,gdyż jest to Harry Styles. I mam jeszcze chorobę serca,nie mogę się denerwować bo mdleję i mogę mieć problemy ze zdrowiem,a poza tym nie mogę podjąć sama tej decyzji.
Martina umilkła tylko na ułamek sekundy.
-To cudownie! Gratuluję! I tak znam twojego narzeczonego szczęściaro!Ale porozmawiaj z Hazzą i może..Może jakoś dacie radę...Na razie mała mieszka u mnie ale muszę wrócić do pracy a na opiekunkę mnie nie stać..Muszę kończyć..Zadzwoń jak zdecydujesz.-Powiedziała i rozłączyła się.
Usiadłam na kanapie.Była 15.50.Za chwilę powinien wrócić Harry.Zaczęłam rozmyślać..Wziąć Małą czy nie? Myślałam o wszystkich za i przeciw gdy nagle usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi i głos Harrego:
-Hej kochanie.Wróciłem.
Nie odpowiedziałam,tylko czekałam aż narzeczony wejdzie do salonu.Wszedł z uśmiechem,który zniknął gdy powiedziałam mu trzęsącym się głosem że musimy porozmawiać.
-Co się stało słonko?-zapytał i szybko podszedł do mnie.
Opowiedziałam mu historię mojej rodziny i wypadku, i decyzji z Kate..Gdy skończyłam opowiadać bałam się spojrzeć na niego.
-Czyli w wolnym tłumaczeniu,chcesz abyśmy zaopiekowali się Kate,tak?A ona ma trzy latka?-Zapytał tak spokojnym głosem że aż się wzdrygnęłam.
-Tak..Tylko nie wiem czy ty chcesz...-Szepnęłam.
-Victorio.Jakąkolwiek podejmiesz decyzję będę ją szanował a co do Kate..To hm..Oczywiście że możemy ją wziąć do siebie.Tylko pomyśl..Czteroosobowa szczęśliwa rodzina!-Wykrzyknął i przytulił mnie lekko do siebie a ja uśmiechnęłam się i oznajmiłam że jest najlepszym narzeczonym na świecie,na co on tylko się zaśmiał.Kiedy zadzwoniłam do Martiny ucieszyła się z nowych wieści i zarezerwowała bilet dopiero za 1 miesiąc gdyż była teraz z Małą u dziadków a potem chciała jeszcze pozwiedzać trochę kraju i cieszyć się z pozostałości urlopu. Okazało się że Harry chciał abym spotkała się dziś z całą reszty 1D i ich dziewczynami gdyż ostatnie spotkanie nam nie wyszło.Zaprosiliśmy ich do nas a mianowicie do domu Harrego gdzie mieszkaliśmy.Mój dom sprzedaliśmy, a jego mieszkanie było duże i piękne. Ubrałam sukienkę od mojego chłopaka i białe balerinki.Razem zrobiliśmy kolację,gdy ktoś zapukał do drzwi,a ja poszłam otworzyć.Okazało się że wszyscy chłopacy razem z dziewczynami przyszli już z wesołymi minami.Wpuściłam ich do mieszkania gdzie się przywitaliśmy,a nasi goście poszli do salonu razem z Hazzą a ja zaczęłam przynosić potrawy na stół,przysłuchując się ich rozmowom.Zanosiłam właśnie rybę i już miałam wrócić się do kuchni po sałatkę gdy usłyszałam głos Louisa.
-Słyszeliście nowinkę o Taylor?-Wszyscy siedzieli cicho i kręcili głową,na co Lou przewrócił oczami i zaczął opowiadać -Podobno znalazła sobie chłopaka,który pochodzi z Polski,ma na imię Adrian i ma 21 lat. Ciekawie się zapowiada co nie?-Wszyscy wybuchli śmiechem tylko nie ja..Skądś znałam tą osobę..A może to tylko przypadek? Zaniosłam resztę potraw i usiadłam obok Hazzy który objął mnie ramieniem.Po 2 godzinnej zabawie i rozmowie 1D i dziewczyny zaczęli ruszać w drogę do domu, a ja zostałam sama z narzeczonym i myślałam że będziemy mogli razem porozmawiać i się pośmiać jednak byłam tak zmęczona że zasnęłam na kanapie..
*NASTĘPNY DZIEŃ*
Obudziłam się wyspana i w dobrym samopoczuciu.Była dopiero 7.50 Zobaczyłam kartkę na stole podniosłam ją i przeczytałam z uśmiechem.
Hej!
Myślałem że porozmawiamy czy coś..A ty mi zasypiasz na kanapie.Ale i tak cię kocham a jak śpisz to jesteś słodka! Wrócę około 14 ale jak coś to dzwoń.
Twój Harry xoxo
Usiadłam prosto na kanapie i zobaczyłam że na stoliku leży talerzyk z 2 kanapkami. Uśmiechnęłam się,ugryzłam kawałek chleba i włączyłam facebooka i twittera..Na TT zobaczyłam tonę hejtów od Directioner i Taylor że jestem szmatą i suką..A to co zobaczyłam w komentarzach zdziwiło mnie..Kilkanaście Directioner,1D i Danielle Pierrie i Demi i Emilii powiedzieli że mają się ode mnie odczepić i nie psuć mojego szczęścia..Uśmiechnęłam się i weszłam na profil Taylor..Było tam zdjęcie jej i Adriana..Mojego byłego.Olałam to,wstałam ubrałam się i posprzątałam..Prawie każdy dzień tak wygląda pomyślałam i usiadłam wygodnie na kanapie gdzie zasnęłam.
---------------------------
Sorry że taki nudny ale nie mam za bardzo weny.;/ Komentujcie.<3
♥Madzia♥
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz