Vicki była przypięta do kilkunastu kabelków,które odchodziły od jej rąk, twarzy... Jeden podłączony był do monitora.Z kilku sekundowym opóźnieniem zorientowałem się że pokazuje jak pracuje serce Victorii,co podkreślało jeszcze bardziej dramatyczną sytuację Vicki,gdyż jej serce zatrzymywało się na sekundy albo zaczynały dudnić niczym bębny..Usiadłem na plastikowym krzesełku obok łóżka gdzie leżała moja dziewczyna.Wziąłem ją za rękę i patrzałem...Siedziałem tak około 3 godzin gdy nagle serce Vicki zaczęło bić strasznie głośno i szybko.Nim zorientowałem co się dzieję Victoria zaczęła krzyczeć i otwierać oczy...
*OCZAMI VICTORII*
Unosiłam się w głębinach.. Wszystko było takie ciemne i niewyraźne...Moją pamięć zdobiła czarna plama,przez którą nie zapamiętałam niczego z ostatnich wydarzeń..Wnet powietrze uniosło mnie wysoko że poczułam się jakbym leciała.Uśmiechnęłam się i spojrzałam w dół, gdzie większość powierzchni zajmowała czarna przestrzeń i domu..Nagle jedno mieszkanie mnie zainteresowało...Było duże,i jakieś...znajome..Coś poderwało mnie i znalazłam się przed oknem tego domu,zerknęłam przez okno i ... rozpoznałam wnętrze.. To było coś co znałam od kilku lat..Coś co należało do mnie..Coś co kupiłam..TO BYŁ MÓJ DOM! Wnet zauważyłam osobę która przechadza się po domu..Był to Harry.Był uśmiechnięty i szczęśliwy.Na podłodze w salonie siedziała 2 małych dwurocznych dzieci bawiących się misiami.Uśmiechnęłam się. "Pewnie zaraz wyjdę z kuchni i okaże się że jestem najszczęśliwszą matką i dziewczyną na ziemi" Pomyślałam, ale zaraz gdy tylko zakończyła się ta myśl zobaczyłam postać wychodzącą właśnie z kuchni..jednak to nie byłam ja. Była to dziewczyna o blond włosach i jasnej cerze..Uśmiechnęła się promiennie odsłaniając białe zęby.. To Taylor.. Podeszła do Harrego dała mu całusa i usiadła obok niego na kanapie przytulając się do niego patrząc z czułością na dzieci..Zaczęłam walić w okna i drzwi,krzyczeć i płakać jednak nikt mnie nie widział i nie słyszał,jakby mnie tam w ogóle nie było..Nagle coś dotknęło mojego ramienia i czym prędzej obróciłam się.Przede mną stała osoba która miała zatroskaną minę.
-Pamiętasz coś?Co się stało przed tym zanim tu trafiłaś?-zapytał słodkim zmartwionym głosem.
-Nie..Pamiętam tylko że Taylor wysłała mi SMS jak Harry ją całuję tym samym potwierdzając że mnie zdradza.-powiedziałam ochrypłym głosem od nadmiaru emocji.
-To teraz przypomnij sobie wszystko!-Oznajmił i dotknął ręką mojego czoła.Wnet coś pociągnęło mnie i znowu unosiłam się jakby na wietrze.Wszystko ustało a ja zobaczyłam swój dom,salon i kanapę na której siedzę ja....Otworzyłam szeroko oczy i doznałam olśnienia.Wszystko mi się przypomniało! SMS ze zdjęciem,myśl że Harry mnie zdradza,roztrzęsienie,napisany przeze mnie list,żyletki,wino,kreski na rękach,próba odebrania sobie życia..Obrazy te jak w kinie zawitały przed moją twarzą..Za mną stał ten sam mężczyzna co przedtem przywrócił mi pamięć.Uśmiechnął się do mnie smutno i rzekł:
-Już teraz wszystko wiesz. Jednak musisz dowiedzieć się jeszcze czegoś.Ten SMS nie jest prawdziwy.To Taylor go do Ciebie wysłała,tylko po to żebyś znienawidziła Harrego i zniknęła z jego życia.Ale on cię nigdy nie zdradził,i kocha Cię najbladziej na świecie. Musisz z nim porozmawiać inaczej stracisz i jego i swoje maleństwo.-Po tych słowach popchnął mnie lekko a ja uniosłam się w powietrzu z krzykiem.
-Nie! Tylko Nie TO! Muszę żyć! Moje maleństwo też!-zaczęłam krzyczeć i szarpać się aż nagle..otworzyłam oczy i zobaczyłam stojącą nade mną pielęgniarkę,która patrzy na mnie z przerażeniem.Wybiegła z sali i wróciła z doktorem, a za nimi szedł....Harry. Patrzyli na mnie zdziwieni i zmartwieni.
-Witam.Jestem doktor Marcel.Pamięta Pani co się stało?-zapytał,poważnym acz sympatycznym głosem
-Tak.Pamiętam.-Gdy to powiedziałam z moich oczu zaczęły ciec łzy-A co z moim maleństwem?Nic mu nie jest?-zapytałam i znowu z emocji zaczęłam się trząść.
-Pani dziecko,jest słabe, jednakże żyje,a teraz proszę się uspokoić.Pójdę po lekarstwa na uspokojenie i zostawię Panią teraz ze swoim chłopakiem.-Uśmiechnął się i wyszedł a za nim pielęgniarka.W pokoi nastąpiła długa,napięta cisza,którą przerwał szept Harry:
-Dlaczego to zrobiłaś?Dlaczego na mnie nie zaczekałaś? Czemu uwierzyłaś SMS a nie mi?Zresztą to nie ważne. Wiesz co jest najgorsze?-Nie odezwałam się słowem tylko patrzałam na niego.-To że już myślałem że nigdy Cię nie zobaczę.!-zakrył oczy rękami.Podniosłam swoją dłoń i pogłaskałam go po policzku.
-Przepraszam...Przepraszam za to...Nie wiedziałam co mam robić...Dostałam tego SMS i ...postąpiłam pochopnie..Jednak musisz wiedzieć że żałuję tego i możesz mnie teraz nienawidzić za to,ale ja muszę żyć i muszę wychować nasze maleństwo,nawet jeżeli będę miała robić to sama..-Odpowiedziałam i nagle uciszyłam się gdyż Harry patrzył na mnie pierw zdziwiony a potem zdenerwowany.Jednak te emocje szybko opadły i spojrzał na mnie z czułością.
-Victorio.Cokolwiek by się zdarzyło ja zawsze będę przy Tobie i z Tobą.Nie ma takiej siły żeby nas rozdzieliło.-Gdy to powiedział nachylił się i pocałował mnie delikatnie w czoło.Wtedy wszedł doktor podał mi jakąś tabletkę i zaczął ściągać mój opatrunek na ręce który dopiero teraz zauważyłam.Moją rękę "zdobiły"kreski.Nie mogłam zbytnio długo na nie patrzeć,gdyż lekarz założył opatrunek i owinął ją czystym bandażem,spojrzał na monitor z którego dochodziło miarowe pikanie mojego serca i wyszedł z sali.Nagle mój telefon zawibrował i zobaczyłam że na szafeczce obok łóżka na którym leżałam jest moja torebeczka i telefon,po który sięgnęłam zdrową ręką.Zobaczyłam że mam nowego SMS.
I co? Jeszcze mnie popamiętasz suko!
Przeczytałam i pisnęłam! Harry szybko wziął ode mnie telefon przeczytał nową wiadomość i szybko wykręcił numer policji.Wyszedł na korytarz i zaczął rozmowę telefoniczną..Wrócił po kilku minutach.
-Już wszystko dobrze.Policja się nią zajmie.Nic ci już nie grozi.Jesteś bezpieczna.
-Przy Tobie zawsze czuję się bezpieczna-szepnęłam i uśmiechnęłam się nieśmiało, za co Harry mnie pocałował.I wszystko miało być dobrze..Za 2 tygodnie mam wyjść ze szpitala i chyba wszystko się dobrze ułoży..Wtedy tak myślałam, jednak nie wiedziałam że wszystko zmieni się o 360 stopni ale w złą stronę...
=======================================
Hej Hej Hej.<3
Wiem że nie pisałam parę dni,ale nie miała weny.:c A ten rozdział dedykuję komuś komu ufam,kogo kocham i kto jest najlepszą przyjaciółką ever.<3
DLA AGNIESZKI♥KC<3
Madzia♥
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz